ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ!!!  (11/12/2017)

    

     Μία ηλιόλουστη μέρα αποφασίσαμε εγώ και η οικογένεια μου να πάμε μία βόλτα στα εμπορικά μαγαζιά της πόλης μας. Ξεκινήσαμε πολύ

 

νωρίς ,αφού φάγαμε το πρωινό μας , να προλάβουμε να μην έχει πολύ κόσμο και να  έχουμε την ηρεμία μας.

    

Στον δρόμο καθώς περπατούσαμε συζητούσαμε διάφορα με τους γονείς μου, αλλά συγκεκριμένα τους έλεγα για την γιαγιά της φίλης μου της

 

 Ελένης , που έχει κινητικά προβλήματα και είναι σε αναπηρικό καροτσάκι. Τους εξηγούσα πως η γιαγιά της Ελένης έχει αναπηρία από πολύ

 

 νέα και για να βγει έξω χρειάζεται πάντα κάποιον μαζί της διότι δυσκολεύεται πολύ να μετακινηθεί μόνη της. Τα πεζοδρόμια και οι δρόμοι της

 

 πόλης έχουν τεράστια προβλήματα είναι πολύ δύσκολα προσβάσιμα για τους ανθρώπους με κάποια αναπηρία.

 

     Συζητούσαμε με τους γονείς μου ότι αυτό συμβαίνει και σε πολλές δημόσιες υπηρεσίες, σχολεία, πάρκα, λεωφορεία, τρένα και σε πολλά

 

 άλλα. Το πρόβλημα είναι κοινωνικό και σε αυτό πρέπει να βοηθήσουν φορείς του κράτους και των δήμων κάθε πόλης. Πρέπει όλοι μαζί να

 

 βοηθήσουμε για να φτιαχτεί η πόλη μας έτσι, με τέτοιο τρόπο, ώστε όλοι οι συνάνθρωποί μου που έχουν κάποιου είδους αναπηρία να

 

 μπορούν να λειτουργούν και να ζουν φυσιολογικά όπως όλοι οι άνθρωποι πάνω στον πλανήτη.

 

     Όλοι είμαστε ίσοι και ίδιοι είτε με πρόβλημα είτε χωρίς. Το αίσθημα της αλληλεγγύης πρέπει να το έχουμε όλοι μέσα μας και να βοηθάμε

 

 όποιον και όπου μπορούμε. Είτε έχοντας μία θέση ως υπάλληλοι του κράτους, είτε ως απλοί πολίτες πρέπει να φροντίζουμε για το καλό όλων.

 

    Τελειώνοντας την συζήτηση φτάσαμε στο κέντρο με τους γονείς μου και πέσαμε ακριβώς πάνω στην στάση του λεωφορείου που

 

βοηθούσαν  ένα παιδάκι να ανέβει στο λεωφορείο. Κοιταχτήκαμε και ξαφνικά ένοιωσα μέσα μου και θλίψη και χαρά. Νομίζω ότι όλοι μαζί

 

 μπορούμε ναφτιάξουμε τον κόσμο μας καλύτερο αρκεί να είμαστε ενωμένοι και να αντιμετωπίζουμε με αλληλεγγύη όλους και όλα στην ζωή

 

 μας.   

 Φαίδρα Γούναρη - ΣΤ΄ τάξη

 

 

Αληθινή ιστορία

 

"ΓΙΑΣΕΜΗ"

 

   Πριν από 13 χρόνια υπήρχε ένα κοριτσάκι που το λέγανε Γιασεμή το οποίο είχε γεννηθεί φυσιολογικά δηλαδή χωρίς προβλήματα

 

 αναπηρίας. Αλλά στα 6 της χρόνια παρουσιάστηκε υψηλός πυρετός και ανακάλυψαν οι γονείς της ότι είχε μια σοβαρή αρρώστια.  Αυτό

 

 είχε σαν αποτέλεσμα να παραλύσει σιγά σιγά η αριστερή της πλευρά ώσπου με τον καιρό νέκρωσε πρώτα το αριστερό της μάτι και

 

 μετά από καιρό τυφλώθηκε.

 

    Οι γονείς της την πήγαν σε Ειδικό Σχολείο γιατί η αναπηρία της ήθελε ειδικούς δασκάλους. Στο καινούργιο πλέον αυτό σχολείο

 

  που πήγε υπήρχαν και άλλα παιδιά όπου είχαν παρόμοια προβλήματα αναπηρίας και υπήρχε αλληλεγγύη μεταξύ τους. π.χ. Η

 

 Γιασεμή που ήταν τυφλή βοηθούσε τον φίλο της που είχε σωματικά προβλήματα και ήταν στο αναπηρικό αμαξίδιο δίνοντας του

 

 κάποια αντικείμενα π.χ. μολύβι, γόμα κ.α. και ο φίλος της την βοηθούσε στο διάβασμα κειμένων.

 

     Στη Γιασεμή δυστυχώς η αρρώστια της δεν της έδωσε αρκετά χρόνια ζωής. Έτσι έφυγε απ΄ τη ζωή στα 13 χρόνια. Η τελευταία

 

 της επιθυμία πριν φύγει απ΄ τη ζωή ήταν να βοηθάνε οι γονείς της ,το Ειδικό Σχολειό όπου βοηθήθηκε πολύ από τους Ειδικούς

 

 Δασκάλους της.

 

    Επομένως πρέπει όλοι να έχουμε αλληλεγγύη μεταξύ μας γιατί και εμείς  μπορεί κάποια στιγμή να βρεθούμε στην θέση της

 

 Γιασεμής.

 

Βασιλική Σιουμουρέκη - ΣΤ΄ τάξη

 

 

                     «Ο AΛΛΗΛΕΓΓΥΟΣ»

        Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μία πόλη που την έλεγαν «ΑΔΙΑΦΟΡΗ». Σ’ αυτήν την πόλη ζούσαν μόνο πλούσιοι, κροίσοι από όλο τον κόσμο και ιδιοκτήτες πολύ

 

μεγάλων επιχειρήσεων. Όμως εκεί δεν δέχονταν φτωχούς, βρωμιάρηδες, χαζούς, βαρετούς, ανέργους και γέρους που έχουν βγει στην σύνταξη, αλλά το κυριότερο ήταν

 

το ότι δεν δέχονταν ανάπηρους. Όλοι σε εκείνη την πόλη νόμιζαν ότι ήταν τέλειοι  αλλά δεν ήταν, και κανείς δεν το καταλάβαινε. Όλοι σε εκείνη την πόλη   ήταν

 

πλούσιοι αλλά ο δήμαρχος της πόλης ήταν ο πιο πλούσιος από όλους και τον έλεγαν Ζαχαρία. Ο Ζαχαρίας είχε έναν πολύ καλό γραμματέα, τον Μίμη. Χωρίς αυτόν θα

 

ήταν ένας απλός πλούσιος.

 

        Μια μέρα καθώς ο Μίμης περπατούσε δίπλα στον κεντρικό δρόμο, μια ρόδα ενός αυτοκινήτου τρύπησε και τον χτύπησε. Τραυματίστηκε στο κεφάλι και καλέσανε

 

το ασθενοφόρο να τον πάει στο νοσοκομείο. Ο Ζαχαρίας πλήρωσε τους καλύτερους γιατρούς για να τον θεραπεύσουν.

 

 Ύστερα από 3 ημέρες απόλυτου άγχους για τον Ζαχαρία ήρθε ένα γράμμα από τους γιατρούς του Μίμη που έλεγε ότι ο Μίμης ήταν δυστυχώς:  

 

 ΑΝΑΠΗΡΟΣ!!!!!     

 

         Μόλις διάβασε αυτήν την λέξη ο Ζαχαρίας παρά λίγο να πάθει έμφραγμα, περικαρδίτιδα και στεφανιαία νόσο, αλλά ευτυχώς μόνο λιποθύμησε. Όταν συνήλθε δεν

 

ήξερε τι να κάνει, το μόνο που ήξερε ήταν το ότι θα τον έδιωχναν από την πόλη διότι όπως είπα και πριν: «Δεν δέχονταν ανάπηρους». Τότε σκέφτηκε να τον

 

αντικαταστήσει. Έτσι  κι έγινε. Έβαλε σε όλη την πόλη αφίσες για την θέση του γραμματέα του.

 

       Ύστερα από 1 μήνα μάζεψε συνολικά 100 υποψήφιους και άρχισε να τους δοκιμάζει. Οι μέρες περνούσαν και όλοι οι υποψήφιοι ήταν άσχετοι: κάποιοι ήταν

 

ανορθόγραφοι, κάποιοι άλλοι ξεχασιάρηδες, κάποιοι άλλοι τεμπέληδες. Μάλιστα ένας από αυτούς αποδείχτηκε ότι ήθελε να πάρει τη θέση μόνο και μόνο για τα λεφτά.

 

Ύστερα από αυτήν  την αποτυχημένη προσπάθεια ο Ζαχαρίας δεν ήξερε τι να κάνει. Όμως συνειδητοποίησε ότι χωρίς τον Μίμη, ήταν μόνος. Τότε θυμήθηκε όλους τους

 

συγγενείς του. Θυμήθηκε τότε που ζούσαν όλοι μαζί αγαπημένοι σε τούτη την πόλη. Αμέσως τότε θυμήθηκε πώς έφυγαν μακριά του.

 

       Όλοι οι συγγενείς του είχαν πάει με το αυτοκίνητό τους στα JUMBO για να του αγοράσουν πράγματα για τα γενέθλιά του. Καθώς οδηγούσαν έσκασε μια ρόδα από

 

το αυτοκίνητο και τράκαρε. Αφού κάλεσαν κάποιοι περαστικοί ένα ασθενοφόρο τους πήγε στο νοσοκομείο. Εκεί αποδείχτηκε πώς μετά το ατύχημα απέκτησαν

 

αναπηρία. Όταν το έμαθε αυτό ο Ζαχαρίας έπαθε τρελό σοκ. Ύστερα από λίγο πήραν τηλέφωνο τον Ζαχαρία και του είπαν πως η οικογένειά  του θέλει να κληρονομήσει

 

αυτός όλα τα λεφτά τους. Ύστερα από αυτό ο Ζαχαρίας χάρηκε γιατί είχε αρκετά λεφτά για να γίνει δήμαρχος αφού σε εκείνη την πόλη δεν ψήφιζαν δήμαρχο με εκλογές

 

αλλά με το βραβείο περισσότερων χρημάτων. Μόλις έγινε δήμαρχος γνώρισε τον  Μίμη και τον έκανε γραμματέα του. Αργότερα συνειδητοποίησε ότι ντρεπόταν

 

 που έκανε παρέα με ανάπηρους. Κι έτσι απαγόρεψε τους ανάπηρους, τους φτωχούς κ.τ.λ. από την πόλη.

 

      Μετά από αυτήν την ανάμνηση, ο Ζαχαρίας  στενοχωρήθηκε  τόσο που έβαλε μια ομάδα αστυνόμων να ψάξει τους γονείς του στην υπόλοιπη χώρα και επίσης έδωσε

 

ένα μεγάλο χρηματικό ποσό για να κατασκευάσει νοσοκομεία, σχολεία αλλά και ιδρύματα για ανέργους, φτωχούς, βρωμιάρηδες και άλλα. Από τότε όλοι οι κάτοικοι

 

αυτής της  πόλης έγιναν φιλόξενοι και άλλαξαν το όνομα της πόλης τους από «ΑΔΙΑΦΟΡΗ» σε «ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΑ».

 

Θησέας  Μαχαίρας   - ΣΤ΄ τάξη

 

 

 

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ  ( 23  Μαΐου 2017 )

 

    

 

 Δήμητρα - Μαρίνα - Φωτεινή     -  Β΄ τάξη

 

 

 

Ο ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ  ( 5  Μαΐου 2017 )

         Ο υπολογιστής είναι ένα εργαλείο που μας βοηθάει καθημερινά.

 

         Εμείς τα μικρά παιδιά το χρησιμοποιούμε κυρίως για να παίζουμε παιχνίδια ή να ακούσουμε μουσική.

 

         Η χρήση του υπολογιστή κάθε μέρα και για πολύ ώρα παίζοντας ηλεκτρονικά παιχνίδια φέρνει σαν αποτέλεσμα τον εθισμό

 

         μας στο διαδύκτιο, δηλαδήδεν έχουμε ενδιαφέρον για τίποτα (να διαβάσουμε τα μαθήματά μας, να παίξουμε με τους φίλους

 

        μας).

 

        Ο υπολογιστής μπορεί να γίνει πολύ χρήσιμος και διασκεδαστικός αρκεί να χρησιμοποιηθεί σωστά εννοώ με μέτρο. Για

 

        παράδειγμα κάθε  Σαββατοκύριακο για μια ώρα την ημέρα.

 

Αγγελική Παπαργύρη   -  Β΄ τάξη

 

 

 

 30 Απριλίου 2013

Η Γ' τάξη του σχολείου μας στο πλαίσιο του project

"Ταξιδεύοντας με ασφάλεια στο διαδίκτυο",

μίλησε για τον ρατσισμό...

 

 

 

ΒΛΑΒΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ  ( 5  Φεβρουαρίου 2008 )

 

  Τα ναρκωτικά είναι ουσίες που προκαλούν παρενέργειες, εθισμό και παραλύουν το νευρικό σύστημα.

Ας δούμε μαζί τα ναρκωτικά τι παρενέργειες έχουν:

  •           Τα παιδιά που είναι εξαρτημένα ζουν ένα δράμα. Φρικτοί πόνοι, ναυτία, εμετός, αϋπνία, σπασμοί, πίεση, αδυναμία, ανορεξία ταχυπαλμίες, αίσθημα δυσφορίας, ακουστικές παραισθήσεις διαταραχές του νευρικού, του κυκλοφορικού και του αναπνευστικού συστήματος από την κοκαΐνη. Σημαντικός είναι ο κίνδυνος μολύνσεων από τέτανο ή ηπατίτιδα και AIDS, λόγω της χρήσης μολυσμένων συριγγών.

  •          Επίσης συμπτώματα που παρατηρούμε είναι νευρικότητα, χαμηλή απόδοση στο σχολείο, επιθετικότητα, έλλειψη ενδιαφέροντος για δραστηριότητες, τάσεις αυτοκτονίας, υπνηλία σπατάλη και συνεχή απαίτηση χρημάτων., ,

  Τα παραπάνω είναι ενδείξεις ότι κάποιος έχει μπει στον μαύρο κόσμο των ναρκωτικών. Έτσι ίσως να είναι αποτελεσματική η άμυνά σου απέναντι στα ναρκωτικά.

  Είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό το γεγονός ότι στη Ελλάδα μειώνεται συνεχώς η ηλικία έναρξης χρήσης ναρκωτικών. Σήμερα από τα 14 κιόλας χρόνια των παιδιών από περιέργεια ή και από αντίδραση.

   Η Ελλάδα κατέχει την πρώτη θέση στη Ευρώπη σε αριθμό χρηστών ενδοφλέβιων ναρκωτικών. Η Ελλάδα μαζί με την Πορτογαλία είναι οι μοναδικές χώρες στην Ευρώπη που εμφανίζουν ανοδική τάση σε αριθμό θανάτων από ναρκωτικά. Την τελευταία δεκαετία οι θάνατοι έχουν τετραπλασιαστεί στην Ελλάδα.

 Τελικά είναι καλύτερη η πρόβλεψη από την θεραπεία.

ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΕΜΙΣΕΙ ΤΟΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΜΑΣ ΚΟΣΜΟ

ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΔΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ  --  ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥ -- ΘΟΔΩΡΗΣ ΜΠΕΚΟΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ   --  ΣΤΕΛΑ ΚΟΥΤΡΟΥΜΑΝΟΥ  ( ΣΤ)

 

  Κάτι που θα μπορούσα να φτιάξω με την αγάπη. ( 12 Μαρτίου 2007 ) 

 

         Με την αγάπη μπορείς να φτιάξεις μια ολόκληρη πολιτεία ή και όλον τον κόσμο, άμα θες. Μπορείς να φτιάξεις την φιλία, μπορείς να φτιάξεις την ευτυχία, τη χαρά, αλλά πάνω απ' όλα έναν ... άνθρωπο. Έναν άνθρωπο που θα έχει το προνόμιο να ζει και όχι να τον φοβίζουν οι άλλες σκέψεις. Να μπορεί να σκέφτεται ελεύθερα.

 

Φαίδρα Πανταζή   -  Δ΄ τάξη 

 

Ολυμπιακή εκεχειρία και πρόσφυγες (13 Μαΐου 2004)

 

 

Ένα  απ’ τα  βασικά  γνωρίσματα  των  Ολυμπιακών  Αγώνων  και το  μακροβιότερο σύμβολο  ειρήνης, απ’ την αρχαιότητα, ήταν η Ολυμπιακή  Εκεχειρία.

Στην  περίοδο  της Ολυμπιακής  Εκεχειρίας   σταματούσαν  οι εχθροπραξίες,  απαγορευόταν οποιαδήποτε θανατική ποινή  και σε τυχόν παραβίασή της Εκεχειρίας  τιμωρούνταν με βαρύ  πρόστιμο.

Η  Ολυμπιακή  Εκεχειρία  έδινε  μια  ανάσα  στις  εμπόλεμες  χώρες,  μια  ανάσα  στους  ταλαιπωρημένους  πολεμιστές.

Στη  σύγχρονη  εποχή,  δυστυχώς  η  Ολυμπιακή  Εκεχειρία  δεν  μπορεί  να  σταματήσει  τους  πολέμους  αλλά  οι  πόλεμοι  σταματούν  τους  Ολυμπιακούς  Αγώνες.

Έτσι  τώρα  που  μετά  από  τόσα  χρόνια  επιτέλους  οι  Ολυμπιακοί  Αγώνες  γυρίζουν  στην  Μητέρα  τους,  στην  γενέτειρά  τους,  είναι  μια  καλή  αφορμή  να  δείξουμε  ότι  ο  θεσμός  της  εκεχειρίας-της ειρήνης  πρέπει  να  πραγματοποιηθεί και  να  κυριεύσει  όλον  τον  κόσμο.

Πιστεύω  πως  δεν  υπάρχει  άνθρωπος  στον  κόσμο  που  να  θέλει  τον  πόλεμο, την  δυστυχία, τον  θάνατο.  Μολονότι όλοι  συμφωνούν  πως  ο  πόλεμος  σπέρνει  την  καταστροφή  αν  ρίξουμε  μια  ματιά  στην  ιστορία  της  ανθρωπότητας  θα  διαπιστώσουμε  ότι  είναι  μια  ιστορία  πολέμων.

Εκατομμύρια  είναι  οι  άνθρωποι  που  έχασαν  την  ζωή  τους,  ανυπολόγιστες  είναι οι  υλικές  ζημιές  που  προκλήθηκαν. Και  όλα  αυτά  για  τα  συμφέροντα  των  πλουσίων  και  όχι  του  απλού  λαού.

Στην  περίοδο  πολέμου  οι  πόλεις  ερημώνουν. Οι άνθρωποι  αναζητούν  κάπου  αλλού  μια  καλύτερη  ζωή,  μια  καλύτερη  τύχη.  Οι  λεγόμενοι  ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ,  άνθρωποι  βασανισμένοι, ταλαιπωρημένοι, που  αναγκάστηκαν  να  φύγουν  απ’ την  πατρίδα  τους,       απ’ την  Μητέρα  που  τους  γέννησε.

Κυνηγημένοι  φεύγουν  είτε  σε  περίοδο  πολέμου,  είτε  επειδή  υποστηρίζουν τις  γνώμες  τους-είτε  αυτές  είναι  πολιτικές  είτε  είναι  θρησκευτικές .Ο  πρόσφυγας  είναι  θύμα  πολέμου. Φεύγει  απ’ την  χώρα  του  και  αναζητά  κάπου  αλλού  άσυλο.

Η  Ολυμπιακή  Εκεχειρία  δίνει  μια  ευκαιρία  στους  ηγέτες  των  κρατών  μήπως  και  αποφασίσουν  να  κάνουν  διπλωματικές   διαπραγματεύσεις  μεταξύ  τους  και  έτσι  οι  πρόσφυγες  που  ζουν  με  την  ελπίδα  κάποτε  να  δουν  την  χώρα  τους  ξανά- να  τους  δοθεί  η  ευκαιρία  να  γυρίσουν  πίσω.

Η  Ολυμπιακή  Εκεχειρία  ελπίζει  στη  συμφιλίωση  εμπόλεμων  κρατών  τόσο  κατά  τη  διάρκεια  των  Ολυμπιακών  Αγώνων  όσο  και  μετά  τη  λήξη  τους.

Όλοι  πρέπει  να  καταλάβουν  ότι  μέσα  απ’ τον  αθλητισμό  να  αγωνιστούν  για  την  επικράτηση  της  ειρήνης.

Γιατί  η  ζωή  είναι  όμορφη  όταν  σ’ αυτήν  υπάρχει  ειρήνη  και  γαλήνη.

 

Νατάσα Κράββαρη   -  ΣΤ΄ τάξη  

 

                 Ένα καινούργιο   ΒΙΕΤΝΑΜ ( 23 Απριλίου 2004 )

 

 

 Εδώ και τέσσερις μήνες περίπου ένα καινούργιο (ΒΙΕΤΝΑΜ ) έχει αρχίσει στη μέση ανατολή  ( στο ΙΡΑΚ). Ο πόλεμος βέβαια έχει τελειώσει, αλλά οι ΙΡΑΚΙΝΟΙ αντάρτες ακόμα αιχμαλωτίζουν, σκοτώνουν και λεηλατούν τα κατεχόμενα από τα αμερικανικά στρατεύματα. Στρατεύματα από τη Ρωσία, την Ισπανία κι από άλλες χώρες βαδίζουν το δρόμο του πολέμου και του φόνου, ισχυριζόμενοι ότι αγωνίζονται για μια καλύτερη ζωή (κατά τη γνώμη μου, πολεμούν για να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους). Οι ειδήσεις δεν έχουν σταματήσει να ενημερώνουν καθημερινά για νέα θύματα του πολέμου είτε αυτοί είναι Αμερικανοί είτε Ιρακινοί. Κάποια μέρα οι χώρες όλου του κόσμου θα λάβουν μέρος σε αυτό τον απάνθρωπο και φρικιαστικό πόλεμο, πιθανότατα χωρίς να το έχουν συνειδητοποιήσει! Πιστεύω ότι αυτό είναι πολύ εύκολο να συμβεί, να ξεσπάσει, δηλαδή, πόλεμος σε ολόκληρη τη γη: ένας Ρώσος, για παράδειγμα, πετυχαίνει κατά λάθος με το πολυβόλο του ένα Αμερικανό στρατιώτη και γίνεται γνωστό στις δύο χώρες. Αμέσως δημιουργείται έχθρα μεταξύ τους και η αμερικανική κυβέρνηση με αφορμή το γεγονός αυτό κηρύσσει ένα νέο πόλεμο. Ένα τέτοιο σκηνικό είναι δυνατόν να σημάνει την αρχή ενός Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μήπως κάπως έτσι δεν ξεκίνησαν και ο Α΄ κ ο Β΄ Παγκόσμιος;;; Ένας σέρβος φοιτητής δολοφονεί στο Σεράγεβο τον αρχιδούκα Φραγκίσκο Φερδινάνδο, διάδοχο του αυστροουγγρικού θρόνου κι οι κηρύξεις πολέμου ανάμεσα στις τότε συμμαχίες ακολουθούν η μία την άλλη. Ο πρώτος Παγκόσμιος είναι μια πραγματικότητα. Την εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία στις 1/9/1939 ακολουθεί η κήρυξη πολέμου εκ μέρους της Αγγλίας και της Γαλλίας, που είχαν προειδοποιήσει τον Χίτλερ για την επεκτατική πολιτική του, ξεκινώντας τον δεύτερο Παγκόσμιο. Είναι φανερό ότι όλοι οι πόλεμοι βασίζονται σε ανόητες δικαιολογίες των ανθρώπων. Κι όμως, αυτές οι γελοίες αφορμές οδηγούν σε τραγικές εικόνες σαν κι αυτές που παρατηρούμε στο Ιράκ.

Μάνος Μουτσινάς   -  ΣΤ΄ τάξη  

 

Αχ αυτές οι .... ειδήσεις !!  ( 3 Μαρτίου 2004 )

 

Τις προάλλες άκουσα όλο το δελτίο ειδήσεων.

Το πρώτο θέμα μιλούσε για το Κοινοβούλιο που συζητούσε την αντιμετώπιση της ακρίβειας στις λαϊκές αγορές. Το δεύτερο θέμα αφορούσε στην αύξηση των αμοιβών των δημοσίων  υπαλλήλων. Σαν τρίτο θέμα αναφέρθηκε ο αποκλεισμός ενός άνδρα σε έναν ανελκυστήρα  και αμέσως μετά έδειξαν έναν αλεξιπτωτιστή , ο οποίος έπεσε σε μία βαλτώδη περιοχή, αλλά ευτυχώς γι΄ αυτόν ,σώθηκε με λίγους μώλωπες.

Αμέσως μετά , για ακόμη μια φορά μιλήσανε για τη σκιά της βίας που βαραίνει τόσα χρόνια το ελληνικό ποδόσφαιρο, με αφορμή τον αγώνα Ολυμπιακού – ΑΕΚ.

Στη συνέχεια μίλησαν για ένα σοβαρό τροχαίο. Ένας οδηγός πάνω στη βιασύνη του, πέρασε με κόκκινο και συγκρούστηκε με διερχόμενο φορτηγό.

Στο τελευταίο θέμα των ειδήσεων, ένας δημοσιογράφος παρίστανε τον τραυματία μες στη μέση του δρόμου, για να δούμε πότε κάποιος θα τον βοηθήσει. Τελικά κάποιος άντρας τον βοήθησε μετά από μία ώρα και ένα τέταρτο. Αυτό αποδεικνύει το επίπεδο της αλληλοβοήθειας των Ελλήνων.

Αχ, κανένα καλό νέο δεν μπορείς να ακούσεις από τις ειδήσεις.

 

Γιώργος Παππάς  -  ΣΤ΄ τάξη  

 

 Τι μπορούμε να κάνουμε για να γίνει ο κόσμος μας καλύτερος ;

(25 Νοεμβρίου 2003)  

                

 Από μικρό παιδί μου άρεσε να ασχολούμαι με τα θέματα των μεγάλων . Πολλές φορές το καλοκαίρι κάθομαι ώρες ατελείωτες, σκέφτομαι διάφορα παγκόσμια προβλήματα και βρίσκω λύσεις . Βέβαια δεν τις λέω σε κανένα γιατί πιστεύω θα τους φανεί γελοίο . Έτσι με την ευκαιρία  αυτής της έκθεσης θα σας εξομολογηθώ τις ανησυχίες μου, τα πιστεύω μου, τα θέματα, που με προβλημάτισαν και τις λύσεις τους .

   Αυτό που με προβληματίζει πιο πολύ είναι ο πόλεμος σαν της Γιουγκοσλαβίας, του Ιράκ κτλ. Όπως όλοι ξέρετε ο πόλεμος στις μέρες μας  δεν γίνεται ούτε για να επεκτείνουν κάποιος τη χώρα του γιατί το επιβάλλει η θρησκεία του, αλλά γιατί υπάρχουν οικονομικά συμφέροντα . Και αυτό που είναι το αποκορύφωμα είναι ότι αυτοί που τον ξεκίνησαν τον πόλεμο λένε πως το κάνουν για το συμφέρον της άλλης χώρας . Αν είναι δυνατόν !!! Επίσης με ενοχλεί αφάνταστα ότι οι πόλεμοι δεν κανονίζονται από το λαό αλλά από τους ηγέτες της γης δηλαδή τους «μεγάλους κυρίους της γης». Και να ήταν μόνο αυτό! Ο πόλεμος σκοτώνει άντρες, γυναίκες ,           παιδιά  που είχαν την ατυχία να βρεθούν εκεί ή ακόμα κάποιους τους αφήνει παράλυτους κάποιοι άλλοι αρρωσταίνουν κάποιοι άλλοι χάνουν τα σπίτια τους. Γενικώς πιστεύω ότι ο πόλεμος είναι το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί σε μια χώρα . Όμως υπάρχει και μια πολύ απλή λύση. Η συμφωνία .Ο καθένας να πει τα αιτήματά  του και να βρούνε μια λύση. Και αν πάλι δεν συμφωνήσουν ας ζητήσουν και τη γνώμη άλλων χωρών.

    Δεν είναι μόνο αυτό το παγκόσμιο πρόβλημα που με απασχόλησε αλλά και όπως λέμε οι άνθρωποι του τρίτου κόσμου  που πεινάνε ,διψάνε, δεν μαθαίνουν γράμματα , αρρωσταίνουν και πεθαίνουν .

    Όλα αυτά βέβαια συμβαίνουν όσο εμείς η Ευρώπη και η Αμερική καλοπερνάμε και δε βλέπουμε πιο πέρα από το σπίτι μας. Δηλαδή δε δίνουμε δεκάρα για όλους αυτούς τους ανθρώπους  του τρίτου κόσμου . Όμως θα μπορούσαμε   να κάνουμε κάτι γι’ αυτούς. Να τους βοηθήσουμε μέσω διαφόρων οργανώσεων  όπως η  UNISEF, οι γιατροί χωρίς σύνορα …  Ας πούμε αντί να παίρνουμε απλά τετράδια ας παίρνουμε τετράδια της UNISEF. Μπορούμε να κάνουμε  κάποιους εράνους  και να στέλνουμε τα λεφτά στις χώρες αυτές ή να κάνουμε οι ίδιοι δωρεές ακόμα και να στείλουμε και κάποια κιβώτια με τρόφιμα. Εάν καθίσουμε και σκεφτούμε μπορούμε να βρούμε και άλλους τρόπους για να βοηθήσουμε αρκεί να το θέλουμε. Έτσι ας συμβάλλουμε όλοι στην αλλαγή του κόσμου μας όπως μπορεί ο καθένας. Ας ενωθούμε όλοι μαζί για ένα καλύτερο αύριο. Για να μην υπάρχουν πια άνθρωποι πεινασμένοι ή απολίτιστοι στην γη μας.

Ας πραγματοποιήσουμε την ιερή φράση του Ιησού.

« ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ »….

   

Μαρία  Καραγιάννη  -  ΣΤ΄ τάξη

 

Γιατί κύριε Μπους ; (5 Απριλίου 2003)

 

 

Ένα μήνα περίπου ακούμε κάθε μέρα στις ειδήσεις για τον πόλεμο που γίνεται στο ΙΡΑΚ. Από κάποιο διαφορετικό πόλεμο ξεκίνησε η δική μας σκλαβιά από τους Τούρκους για να μείνει η Ελλάδα μας 400 χρόνια σκλαβωμένη. Και σαν πριν μερικές μέρες, 25η Μαρτίου του 1821, έγινε ο μεγάλος ξεσηκωμός των Ελλήνων για τη λευτεριά.

Τι είναι όμως ο σημερινός πόλεμος που γίνεται στο ΙΡΑΚ; Τι ήταν ο πόλεμος που έγινε πριν λίγα χρόνια στη Γιουγκοσλαβία;

Ψάχνω μέσα στο μυαλό μου αυτούς τους ανθρώπους για να μου πουν γιατί κάνουν τον πόλεμο. Άνθρωποι όλοι ίδιοι είμαστε και κάτω από τον ίδιο ήλιο ζούμε, αδέλφια όλοι, παιδιά του ίδιου Θεού. Εμείς τα παιδιά μάθαμε στο σχολείο ότι είμαστε αδέλφια μαύρα - κίτρινα - λευκά ... Και να! Βλέπω τρομακτικές εικόνες στην τηλεόραση. Νεκρούς, τραυματίες, γκρεμισμένα κτίρια, φωτιές και ανθρώπους δακρυσμένους, φοβισμένους να τρέχουν στους δρόμους κάπου να σωθούν. ΓΙΑΤΙ ; ΓΙΑΤΙ, κύριε Μπους, τόση καταστροφή; ΓΙΑΤΙ, κύριε Μπους, τόσος θάνατος; Κι εσύ θα χάσεις στρατιώτες κι ας σκοτώσεις άλλους απ' αυτούς που λες πως είναι εχθροί σου. Τι θα πεις στις μάνες των φαντάρων σου που τους πας νεκρά τα παλικάρια τους; Τι θ' απαντήσεις στα λυπημένα και δακρυσμένα παιδιά των πατεράδων - νεκρών φαντάρων; Τι δικαιολογία θα βρεις για τα ανάπηρα παιδιά που θα δημιουργήσει και αυτός ο πόλεμος, όπως στη Γιουγκοσλαβία; Μήπως θα γυρίσουν πίσω αυτοί που χάθηκαν άδικα στους δίδυμους πύργους σου; Μήπως θ' αναστήσεις τους νεκρούς των άλλων πολέμων σου για να τους ξαναδώσεις πίσω τις οικογένειες που έχασαν; Έτσι λοιπόν θα συνεχίσεις; Και για πόσα χρόνια θάνατο για το θάνατο και πόλεμο για τον πόλεμο;

Είσαι δυνατός. Διαθέτεις όπλα ισχυρά, πυραύλους, αεροπλάνα, πλοία, πολλά υλικά από γερό ατσάλι, όμως μέσα σ' αυτά βάζεις τους νέους της χώρας σου, τα παλικάρια σου και τα στέλνεις να σκοτώσουν - τον εχθρό - για να σκοτωθούν.

Θα είσαι ευτυχισμένος, ικανοποιημένος όταν τελειώσεις και αυτόν τον πόλεμο; Ή θα σκεφτείς αμέσως πού αλλού θα πας να ανοίξεις γραμμή αίματος και καταστροφή σε άλλη χώρα;

Αγγελική Αγγελοπούλου  -  ΣΤ΄ τάξη

 

Αφιερωμένο στα παιδιά του ΙΡΑΚ.  (20 Μαρτίου2003)

Σήμερα ξημερώνει μια δύσκολη μέρα για όλους και ιδιαίτερα για τα παιδιά του ΙΡΑΚ.  Μεσ' απ' το παιδικό μου μυαλό αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω για να εκφράσω τα συναισθήματά μου γι' αυτήν την άδικη πράξη, που θ' αντικρίσουν αυτά τα αθώα μάτια που θα μας κοιτάζουν για να τα βοηθήσουμε.

Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει γι' αυτό το τραγικό γεγονός που έχει συγκλονίσει τον κόσμο. Αυτά τα παιδιά που γεννιούνται κι αυτά που έχουν διανύσει λίγα χρόνια αφότου έχουν γεννηθεί, νιώθουν τον τρόμο και τον πανικό στα πρόσωπά της αδιαφορίας των μεγάλων.

Αυτές οι αθώες ψυχές θα εξαφανιστούν στα άδυτα του πολέμου της αδικίας και της διαφθοράς. Κορμιά διαμελισμένα, άρρωστα, ταλαιπωρημένα από την πείνα και τις κακουχίες, γίνονται μικροί άγγελοι και μάρτυρες του φρικτού αυτού πολέμου.

Όλοι αυτοί που κάθονται στις ζεστές καρέκλες και στη σιγουριά του σπιτιού τους δε νιώθουν ότι αυτά τα παιδικά μάτια που θα σβήσουν για χάρη τους θα γίνει ο εφιάλτης κι η έμμονη ιδέα τους στα όνειρά τους.

Σπαράζεται η καρδιά μου κι η αγωνία μεγαλώνει καθώς βλέπω τη μάνα να κλαίει και να οδύρεται πάνω απ' το άψυχο κορμάκι του παιδιού της, όταν οι μεγάλοι των κρατών κοιτάζουν μόνο τα συμφέροντά τους. Δεν μπορούμε έτσι να χτίζουμε έναν καλύτερο κόσμο και να αγωνιζόμαστε για ιδανικά της ειρήνης.

Κλείνω τις σκέψεις μου κι εύχομαι να μη νοιώσω ποτέ αυτό που αντιμετωπίζουν σήμερα τα παιδιά του ΙΡΑΚ. Τα αγαπάμε και η καρδιά μας, και το μυαλό μας είναι μαζί τους. Τέλος εύχομαι ένα καλύτερο αύριο γεμάτο ειρήνη και υγεία.

Μαρία Βαγιατλάκη  -  ΣΤ΄ τάξη